08-09-10

Wachten, nog wat wachten, uitstellen...

Ik heb de laatste twee jaar een slechte, een zeer slechte eigenschap gecreërd, namelijk uitstelgedrag. Uiteraard heb ik dit niet uitgevonden, maar ik heb het wel mooi overgenomen. Zo mooi is dat natuurlijk niet! Het zorgt ervoor dat ik met een hoofd vol chaos rondloop. Terwijl ik al met een kleintje in de buik en een minder kleintje op de buik rondloop!

Nu ik weer moet werken wordt het volgens mij volledig catastrofaal. Er kijkt me een gigantische berg strijk aan. Hij begluurt me, op een manier die ik alleen maar angstaanjagend vind. Ik weet, eens ik eraan begin, vind ik het weer leuk en gaat het vlot. Maar het beginnen, dat kan wel even wachten, toch?

Ik droom, constant, en dat houdt andere dingen op. Ik droom over ons huisje, wanneer zouden we er nu echt in mogen? Ik droom of het nu een meisje of een jongetje wordt... hangt er zo'n "dingetje" aan of niet? Ik vraag me af of ik het nu wel of niet wil weten? Ik hou het al zolang vol, maar kan ik nog twintig weken daarover fantaseren? Word een mens dan niet gek van zichzelf?

Ik vraag me af of ik mijn cursussen in roze mappen, blauwe mappen of verschillende gekleurde mappen ga plaatsen. Zou ik mijn spiksplinternieuwe agenda kaften of laat ik hem maar zo? Niemand die er in geïnteresseerd is hoor, ikzelf ook niet, maar het houdt me bezig! En daardoor is het nu 10u en ben ik nog altijd aan het denk en aan het twijfelen. Over de film die ik morgen zal tonen, over de kleren die ik vandaag moet strijken om morgen aan te doen, over...

Vijf maand geleden had ik mezelf beloofd, altijd in het achterhoofd te houden dat eens de baby er is, alles weer "gewoon" zal worden. Dat ik weer snel alles kan doen, dat ik weer een "gewoon" hoofd zal hebben. Nog vier maand te gaan, maar ik kan die gedachten écht niet meer geloven. Volgens mij blijf ik voor de rest van mijn dagen een warhoofd met uitstelgedrag...

10:12 Gepost door Red Rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |