25-08-10

And they lived happily ever after...

Zozo,

Na twee, drie... (?) jaar is mijn blogje er terug. Ik heb geprobeerd, getwijfeld, maar alles wat ik hier ooit neergezet heb, kan niet zomaar gewist en daarmee vergeten zijn. Af en toe heb ik zin om iets te delen met jullie, om mij eens te laten gaan. Maar zolang dit blogje er niet meer was, was die mogelijkheid ook.

Misschien herinnert zich nog iemand dat ik grote fan was (ben) van series. Dat ik mezelf ook vaak spiegelde aan hun idealen, ondanks ik voor mezelf maar al te goed wist wat mjn dromen waren en zijn.

De series, films, tonen altijd een spannende, o zo voorspelbare belevenissen waarbij het koppel samen gelukkig eindigt. Happily ever after, klinkt zo mooi, en dat IS het ook! Feit is, na dat happily ever after punt, is er niets meer te zien. Dan moet je het maar alleen zien te redden en zien te voorspellen wat er zal en kan gebeuren.

Onlangs heb ik mijn "happily ever after" punt bereikt. Al mijn dromen die ik ooit koesterde, zelfs diegene die ik onmogelijk vond om te verwezenlijken, ze zijn allemaal werkelijkheid geworden. Hoe gek is dat? 23 jaar, en alles gerealiseerd hebben wat je ooit wou realiseren. Ik mijn badeendje hebben elkaar op filmische wijze gevonden. Ik vocht voor hem, ik wou hem. Hij twijfelde. Hij vocht voor mij, hij wou mij. Ik twijfelde. We vochten voor mekaar, we wilden mekaar. Niemand die het zag gebeuren, maar x-aantal jaartjes later waren we verloofd, getrouwd.

Al snel, zeer snel volgde de eerste badeendbaby. Zo gewild, zo gewenst, zo snel gelukt. Zo gelukkig. Ons huisje was intussen ook picobello. Ons droomhuis! Toen viel alles een paar maand stil. Het ritme zoeken, hopen het snel te vinden, verloren lopen, om die eerste dingen te leren. Mama en papa zijn was niet niets! Maar het was iedere zweetdruppel waard!

Toen werd ik op een namiddag onwel, ik wist dat er iets fout zat. Niet te ernstig, maar ernstig genoeg om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Ze zagen het niet erg goed, maar mijn appendix moest eruit, stond nadien gezien op springen. Na de operatie had ik helse pijn, niet wat ze me "beloofd" hadden. Bleek mijn keizersnede extra problemen opgeleverd te hebben. Het ding was compleet vergroeid en vanalles spookte door mijn hoofd. Nooit meer een tweede badeendbaby. Nooit meer zo'n kleintje in mijn buik, in mijn armen... Nooit meer "ons" kindje. Maar wat prees ik me gelukkig dat we er "zo snel" aan begonnen waren en dat we zo'n wondertje al hadden!!!!!

Na een goeie maand en nog een ziekenhuisopname tussenin, wou ik het toch proberen. Of het allemaal nog "werkte". En een goeie drie weken later, hield ik de test in mijn handen. Twee streepjes verschenen, TWEE STREEPJES!!!! En intussen mogen we ons zwanger heten van een tweede badeendbaby. De schatjes zullen niet zoveel schelen, maar wat ben ik blij dat we nogmaals gezegend zijn met zo'n wondertje!

In tussentijd had ik me ook op iets volledig anders gefocust: de dingen die ik anders wou in ons huis. Na lang wikken en wegen hebben we ons hele boeltje verkocht om een volledig "nieuwe" start te maken. En zo zijn we dus intussen bijna halfweg onze pregnancy, zijn we volop aan het bouwen en kunnen we weer een happily ever after beleven...

Misschien moet ik maar een paar nieuwe dromen maken?

14:29 Gepost door Red Rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

JE BENT TERUG!

Daar ben ik erg blij om. En WOW: jullie huis terug verkocht en iets aan het bouwen??!! Ik weet nog hoe jullie aan het zwoegen waren in jullie vorige stekje! En dat is niet eens zo lang geleden!

En opnieuw zwanger: proficiat!! Ben erf blij voor jullie! :-)

Gepost door: Lime | 26-08-10

Reageren op dit commentaar

thx lime'ke ;-)

Gepost door: RedRose | 26-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.