08-09-10

Wachten, nog wat wachten, uitstellen...

Ik heb de laatste twee jaar een slechte, een zeer slechte eigenschap gecreërd, namelijk uitstelgedrag. Uiteraard heb ik dit niet uitgevonden, maar ik heb het wel mooi overgenomen. Zo mooi is dat natuurlijk niet! Het zorgt ervoor dat ik met een hoofd vol chaos rondloop. Terwijl ik al met een kleintje in de buik en een minder kleintje op de buik rondloop!

Nu ik weer moet werken wordt het volgens mij volledig catastrofaal. Er kijkt me een gigantische berg strijk aan. Hij begluurt me, op een manier die ik alleen maar angstaanjagend vind. Ik weet, eens ik eraan begin, vind ik het weer leuk en gaat het vlot. Maar het beginnen, dat kan wel even wachten, toch?

Ik droom, constant, en dat houdt andere dingen op. Ik droom over ons huisje, wanneer zouden we er nu echt in mogen? Ik droom of het nu een meisje of een jongetje wordt... hangt er zo'n "dingetje" aan of niet? Ik vraag me af of ik het nu wel of niet wil weten? Ik hou het al zolang vol, maar kan ik nog twintig weken daarover fantaseren? Word een mens dan niet gek van zichzelf?

Ik vraag me af of ik mijn cursussen in roze mappen, blauwe mappen of verschillende gekleurde mappen ga plaatsen. Zou ik mijn spiksplinternieuwe agenda kaften of laat ik hem maar zo? Niemand die er in geïnteresseerd is hoor, ikzelf ook niet, maar het houdt me bezig! En daardoor is het nu 10u en ben ik nog altijd aan het denk en aan het twijfelen. Over de film die ik morgen zal tonen, over de kleren die ik vandaag moet strijken om morgen aan te doen, over...

Vijf maand geleden had ik mezelf beloofd, altijd in het achterhoofd te houden dat eens de baby er is, alles weer "gewoon" zal worden. Dat ik weer snel alles kan doen, dat ik weer een "gewoon" hoofd zal hebben. Nog vier maand te gaan, maar ik kan die gedachten écht niet meer geloven. Volgens mij blijf ik voor de rest van mijn dagen een warhoofd met uitstelgedrag...

10:12 Gepost door Red Rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-08-10

En plots, krijg je wat je al zolang wou...

Weken zeur je "wanneer ga jij nu weer eens zo lief zijn als toen we pas samen waren"? "Die heeft van haar man dit of dat gekregen". "Zij hebben dat gedaan, waarom doe JIJ nooit eens zoiets???". Je geeft hints en tips, maar je kunt het zelf niet voorkauwen, anders is het geen "liefde". Je kan niet zeggen "geef mij een zoen als je uit bed stapt" (wat hij trouwens wél steeds doet ;)). Je kan niet zeggen "schrijf mij eens een lief kaartje". Als je ook maar iets zegt, is de magie weg...

En dan kom je op een morgen beneden, aan de ontbijttafel. Je lieve man, is net vertrokken is om te gaan werken. Jij begint met de tafel te dekken voor jezelf en de badeendpeuter. En dan zie je het. Er ligt een brief, EEN BRIEF! Een superlieve brief zelfs! En na al het zagen en zeuren, en het denken dat je alleen maar overdrijft, dat mensen die bijna 7 jaar samen zijn, zo'n dingen niet meer (moeten) doen, ben je verrast! Je bent oprecht verrast!

07:38 Gepost door Red Rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-08-10

And they lived happily ever after...

Zozo,

Na twee, drie... (?) jaar is mijn blogje er terug. Ik heb geprobeerd, getwijfeld, maar alles wat ik hier ooit neergezet heb, kan niet zomaar gewist en daarmee vergeten zijn. Af en toe heb ik zin om iets te delen met jullie, om mij eens te laten gaan. Maar zolang dit blogje er niet meer was, was die mogelijkheid ook.

Misschien herinnert zich nog iemand dat ik grote fan was (ben) van series. Dat ik mezelf ook vaak spiegelde aan hun idealen, ondanks ik voor mezelf maar al te goed wist wat mjn dromen waren en zijn.

De series, films, tonen altijd een spannende, o zo voorspelbare belevenissen waarbij het koppel samen gelukkig eindigt. Happily ever after, klinkt zo mooi, en dat IS het ook! Feit is, na dat happily ever after punt, is er niets meer te zien. Dan moet je het maar alleen zien te redden en zien te voorspellen wat er zal en kan gebeuren.

Onlangs heb ik mijn "happily ever after" punt bereikt. Al mijn dromen die ik ooit koesterde, zelfs diegene die ik onmogelijk vond om te verwezenlijken, ze zijn allemaal werkelijkheid geworden. Hoe gek is dat? 23 jaar, en alles gerealiseerd hebben wat je ooit wou realiseren. Ik mijn badeendje hebben elkaar op filmische wijze gevonden. Ik vocht voor hem, ik wou hem. Hij twijfelde. Hij vocht voor mij, hij wou mij. Ik twijfelde. We vochten voor mekaar, we wilden mekaar. Niemand die het zag gebeuren, maar x-aantal jaartjes later waren we verloofd, getrouwd.

Al snel, zeer snel volgde de eerste badeendbaby. Zo gewild, zo gewenst, zo snel gelukt. Zo gelukkig. Ons huisje was intussen ook picobello. Ons droomhuis! Toen viel alles een paar maand stil. Het ritme zoeken, hopen het snel te vinden, verloren lopen, om die eerste dingen te leren. Mama en papa zijn was niet niets! Maar het was iedere zweetdruppel waard!

Toen werd ik op een namiddag onwel, ik wist dat er iets fout zat. Niet te ernstig, maar ernstig genoeg om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Ze zagen het niet erg goed, maar mijn appendix moest eruit, stond nadien gezien op springen. Na de operatie had ik helse pijn, niet wat ze me "beloofd" hadden. Bleek mijn keizersnede extra problemen opgeleverd te hebben. Het ding was compleet vergroeid en vanalles spookte door mijn hoofd. Nooit meer een tweede badeendbaby. Nooit meer zo'n kleintje in mijn buik, in mijn armen... Nooit meer "ons" kindje. Maar wat prees ik me gelukkig dat we er "zo snel" aan begonnen waren en dat we zo'n wondertje al hadden!!!!!

Na een goeie maand en nog een ziekenhuisopname tussenin, wou ik het toch proberen. Of het allemaal nog "werkte". En een goeie drie weken later, hield ik de test in mijn handen. Twee streepjes verschenen, TWEE STREEPJES!!!! En intussen mogen we ons zwanger heten van een tweede badeendbaby. De schatjes zullen niet zoveel schelen, maar wat ben ik blij dat we nogmaals gezegend zijn met zo'n wondertje!

In tussentijd had ik me ook op iets volledig anders gefocust: de dingen die ik anders wou in ons huis. Na lang wikken en wegen hebben we ons hele boeltje verkocht om een volledig "nieuwe" start te maken. En zo zijn we dus intussen bijna halfweg onze pregnancy, zijn we volop aan het bouwen en kunnen we weer een happily ever after beleven...

Misschien moet ik maar een paar nieuwe dromen maken?

14:29 Gepost door Red Rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |